آن بزرگواران كه همواره بر شهود حقّ مستقرّ هستند ، دوام و ثبات آن به عنايت ويژه الهى نياز دارد . از اين رو ، در ادامه مىفرمايد : « وَ أَلْبِسْنِى مَعَ ذلِكَ عافِيَتَكَ . » ( 344 ) « تَوَفَّنِى عَلى مِلَّةِ إِبْراهِيمَ وَ فِطْرَتِهِ ، وَ عَلى دِينِ مُحَمَّدٍ وَ سُنَّتِهِ ، وَ عَلى خَيْرِ الْوَفاةِ فَتَوَفَّنِى ، مُوالِياً لِأَوْلِيآئِكَ ، وَ مُعادِياً لِأَعْدآئِكَ . » « 1 » مرا بر آيين و سرشت حضرت ابراهيم - عليه‌السّلام - و بر دين و سنّت حضرت محمّد - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - و بر بهترين گونه‌ى مرگ بميران ، در حالى كه دوستانت را دوست و دشمنانت را دشمن بدارم . خطر انحراف تا آخرين لحظات زندگى از تعبير « تَوَفَّنِى » در دو مورد از اين فراز استفاده مىشود كه براى غير انبيا و اوصيا - عليهم‌السّلام - ، خطر انحراف تا آخرين لحظات زندگى وجود دارد . ( 345 ) « أَللَّهُمَّ ! إِنِّى أَسْأَلُكَ التَّوْفِيقَ لِكُلِّ عَمَلٍ أَوْ قَوْلٍ أَوْ فِعْلٍ يُقَرِّبُنِى إِلَيْكَ زُلْفى ، يا أَرْحَمَ الرّاحِمِينَ ! » « 2 » خداوندا ! از تو ، توفيق بر انجام هر عمل يا گفتار و يا كارى كه مرا به گونه‌ى ويژه‌اى به تو نزديك سازد ، خواستارم . اى مهربان‌ترين مهربانان ! نقش عمل صالح در قرب الهى جمله‌هاى اين فراز ، گوياى آن است كه گفتار و اعمال و افعال مؤمن ، اثر خاصّى در

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 162 . ( 2 ) . همان .